DE FRANSE JACHTHOORN

 

De Franse jachthoorn is een merkwaardig instrument, dat zijn wortels heeft in de Franse  “lange jacht”. Er wordt vaak naar deze manier van jagen verwezen als ‘vénerie’ en het instrument dient voornamelijk als communicatie middel tussen de jagers. Ver voor de tijd van walkie-talkies en mobiele telefoons, kon men dankzij de jachthoorn berichten in het jachtveld overbrengen en elkaar informeren over het verloop van de jacht.

De jachthoorn is gemaakt van een koperlegering en wordt vaak nog met de hand geslagen tot het metaalblad dun genoeg is (soms tot op een achtste millimeter).

Het instrument is gestemd in Re (of D) in tegenstelling tot de meeste andere blaasinstrumenten die vaak in Do (of C) zijn gestemd.

Het huidige model – de Trompe d’Orléans - heeft de vorm van een cirkel, waarvan de buis 4 volledige omwentelingen maakt. De buis heeft een lengte van 4,55 meter!

Aangezien de beste hoorns met de hand gemaakt worden op ambachtelijke wijze, zijn er nog maar weinig hoornbouwers.

 

Vénerie is een traditionele levensstijl die ingaat op allerlei relaties: Tussen mensen, tussen mens en paard, mens en hond en mens en natuur. Al deze relaties onderscheiden deze vorm van jacht met alle anderen waarbij het uitselecteren van wild door de mens voorop staat.

Anders gezegd, bij de vénerie hebben de honden het voor het zeggen en niet de mensen!

Het is deze subtiele nuance die hoop kan geven op een heropening van deze vorm van jacht in landen waar de lange jacht is verboden.

Voor veneurs (de beoefenaars van de vénerie) zijn de vénerie en de jachthoorn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

 

De Franse jachthoorn heeft naast zijn praktische functie in het jachtveld ook een religieuze betekenis. Sint Hubertus is in de katholieke kerk de beschermheilige van de jagers en dus hebben vele jachthoorncomponisten ook een Sint Hubertus mis geschreven. 

Deze missen worden voornamelijk in de maand november op vele plaatsen ten gehore gebracht (3 november is de heiligendag van St Hubertus), wat aantoont dat de jachthoorn zeer levendig is en zijn plaats heeft in het cultureel erfgoed van Europa.

 

De fanfares die ten gehore kunnen worden gebracht zijn onder te verdelen in de volgende categoriën:

 

·        Jachtfanfares of ‘fanfares van omstandigheden’ (circonstances)

Het grootste deel van deze fanfares is geschreven door de Markies van Dampierre ten tijde van Lodewijk XV. Dit zijn signalen die gebruikt worden tijdens de lange jacht om communicatie mogelijk te maken. Zij verhalen over gebeurtenissen tijdens de jacht of informeren het jachtveld over het bejaagde dier. Er zijn zo’n 52 van dit soort fanfares. Elke sonneur van niveau dient deze fanfares te kennen alvorens hij/zij deel mag nemen aan wedstrijden.

·        Plaats-fanfares

De grote en bekende jachtterritoria hebben elk hun eigen fanfare als herkenningsmelodie. Deze wordt meestal aan het begin of eind van de jacht ten gehore gebracht.

·        Persoonlijke fanfares.

Personen die grote verdiensten hebben binnen de jacht- of jachthoorn wereld hebben  hun eigen fanfare, vaak geschreven en protocolair aangeboden door hun hechte vrienden.

·        Fantasie fanfares

Deze stukken, die vaak groter en complexer zijn dan andere fanfares, worden ten gehore gebracht tijdens concerten. Het repertoire is onuitputtelijk en deze categorie van fanfares groeit nog steeds dankzij enkele getalenteerde, moderne componisten.

 

·        Sint Hubertus missen.

Er bestaan minstens 10 complete missen, speciaal geschreven voor de jachthoorn.

 

·        Klassieke muziek.

Vivaldi, Mozart, Mouret, Teleman en nog vele anderen hebben concertstukken geschreven voor jachthoorn en orkest.

 

Van deze omvangrijke poel van muziekstukken, speciaal geschreven voor de jachthoorn, zijn de bladmuziek en vaak ook opnames (op CD) te verkrijgen. Dit materiaal wordt vaak door de sonneurs zelf verspreid.

Mocht u er interesse in hebben, kunt u altijd de BJF contacteren.

 

Organisatie

Groepen

Documenten

Agenda

Jachthoorn

FITF

Links

Welkom